Ομορφος Κοσμος

Στις ΗΠΑ ο ρατσιστικός λόγος αποθεώνεται από μεγάλη μερίδα πολιτών σε όρους Saturday night live κι ο πολιτικός πολιτισμός στο λεγόμενο πιο ανεπτυγμένο κράτους του κόσμου, (έτσι όπως το μετράνε αυτοί δηλαδή, εγώ δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει το ΑΕΠ με την ανάπτυξη) φαίνεται να έχει πιάσει όχι απλά πάτο, αλλά έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της χυδαιότητας.

Στην Τουρκία η ελευθερία του τύπου φιμώνεται ανάλογα με τις ανάγκες του καθεστώτος, τη στιγμή που μαίνεται ένας πόλεμος ο οποίος αφήνει νεκρούς καθημερινά δεκάδες αμάχων. Σύμπτωση δεν είναι που τα θύματα είναι πάντα οι αδύναμοι, οι μειονότητες, οι ανυποψίαστοι.

Στη Γερμανία επιβραβεύεται εκλογικά ένα πολιτικό κόμμα που παίζει με τα όρια της συνταγματικότητας και ενισχύει απροκάλυπτα την ξενοφοβία. Σε τηλεοπτική συνέντευξη, κυρία μασουλώντας ένα λουκάνικο λέει πόσο προβληματισμένη είναι που έρχονται τόσο πολλοί ξένοι, χωρίς βέβαια να έχει αλλάξει τίποτα στη ζωή της, στην τηλεόραση τα είδε.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, από τους πολλούς φράχτες που υψώνονται συνεχώς στα μέχρι πριν λίγο καιρό εγκαταλελειμμένα σύνορα των κρατών-μελών, σε λίγο η λέξη Ένωση θα αποδίδεται μόνο για λόγους ιστορικότητας. Γενικά, αυτό το ότι η γη μας ανήκει και άμα γουστάρουμε κλείνουμε και το ποτάμι να μην τρέχει νερό στους γείτονες, τι φάση ακριβώς; Πάντως, αφήνω σε εμάς τους Ευρωπαίους λίγο χρόνο ακόμη να ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι δεν ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΜΑΣ με αυτούς που για λόγους σύμπτωσης και μόνο γεννήθηκαν στην φτωχή κάτω μεριά του πλανήτη. Κάποτε το λέγαμε τρίτο κόσμο, μέση Ανατολή, ζούγκλα της Λατινικής Αμερικής.

Στη Συρία, ο εμφύλιος πόλεμος, συνέπεια μιας εξαιρετικά περίπλοκης σύγκρουσης συμφερόντων, εξακολουθεί να καταστρέφει την περιοχή και να εκτοπίζει εκατομμύρια ανθρώπους, προκαλώντας μία από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις που γνώρισε η σύγχρονη ανθρώπινη ιστορία μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους. Σημάδια να σταματήσει ο παραλογισμός αυτός δεν φαίνονται στον ορίζοντα.

Στην Ελλάδα, ο πολιτικός διάλογος για τεράστιας σημασίας θέματα στα χρόνια βαθειάς οικονομικής και πολιτικής κρίσης είναι ανύπαρκτος, ένα πρόβλημα που δεν είναι καινούριο. Πότε είδατε τελευταία φορά ουσιαστική συζήτηση ανάμεσα σε πολιτικούς;

Ο κόσμος μας αυτή τη στιγμή, όπου κι αν κοιτάξει κανείς, μοιάζει να είναι πολύ άσχημος. Πάρα πολύ χάλια όμως. Παρόλα αυτά, τίποτα από τα παραπάνω δεν αποτελεί λόγο να χαθεί η αισιοδοξία και να διαγράψουμε το γεγονός του ότι οι άνθρωποι έχουμε πετύχει πολλά κι έχουμε κάνει τεράστια βήματα προς μια καλύτερη παγκόσμια κοινωνία. Παρά τον κακό μας εαυτό.

Ο ακτιβισμός, τα κινήματα για δημοκρατία, δικαιοσύνη και ανθρώπινα δικαιώματα, ο εθελοντισμός και οι απανταχού πρωτοβουλίες πολιτών σε όλα τα επίπεδα δεν θα πάνε ποτέ, μα ποτέ στράφι. Κι αυτό το έχει δείξει πάντοτε η ιστορία – ανεξαρτήτως ποιος την υπέγραφε κάθε φορά.

Swing
Photo: «Swing» by www.georgioskalogeropoulos.com

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *